Pençeden Kurtuluş

Onunla tanışmamı hiç unutmam! Bir arkadaş vasıtasıyla tanışmıştık, yüz yüze görmemiştim onu henüz. İşimle ilgili bana sormak istediği sorular olduğunu söylemiş, bu vesileyle whatsapptan yazışmaya başladık. İlerleyen günlerde benimle ilgili sorular sormaya, benimle ilgilenmeye başladı. İkimiz de 31 yaşındaydık.

O mesleğinde gayet başarılı, maddi durumu iyi biriydi. Tanışmamızdaki ilk soruları da benim mesleğim, eğitim durumumdu, zaten kendine yakıştıramazdı. Bencil bir insan olduğu aslında her davranış ve hareketinden belliydi o zaman anlamasam da. Başlarda günde en az 20 defa beni arar, düzenli olarak “günaydın”, “Napıyorsun “ diye sorardı. Sonunda aramızdaki iletişim öyle gelişti ki ben de nasıl olduğunu anlamdan sevgili olmuştuk. Başta her şey çok güzeldi kendimi prenses gibi hissediyordum ama kullandığı cümle ve kelimelerde hep bir tuhaflık vardı. Hükmetme gibi baskı vardı bu hoşuma gitmiyordu aslında ama ona öylesine aşık olup sevmiştim ki hem de daha görmeden... 

Duygum gözlerimi kapatmıştı. Bir ay sonra tuhaflıkları başladı. Çalışırken telefon açar eğer o telefon geç açılsa beni her yerden engeller, kıskançlık krizlerine girerdi. Sonra gecenin 3’ de hiç bir şey olmamış gibi “ özledim” “ sen kime aitsin” “ sahibin kim” diye tuhaf tuhaf mesajlar atardı. O an cevap versem dahi bunlar benim hoşuma gitmiyordu aslında ve dediğim gibi tuhaf geliyordu. 

Her gün insan ağlar mı??? Evet sözde bir ilişki vardı ancak yaptığı tuhaflıklar karşısında ben her ayrılalım dediğimde peki, sen bilirsin, deyip hemen gidiyordu. Umurunda bile değildi. Sonunda dayanamayıp ben geri mesaj atıyordum. Şimdi düşünüyorum da ne kadar acizdim. Beni hasta etmişti, kendine bağımlı yapmıştı. Arkadaşlarımın söylemesine rağmen bir türlü anlamıyordum. Kaç kez ayrıldık, barıştık sayısını bile hatırlamıyorum. 


Sonunda onunla yüz - yüze görüştüğümüzde yine her şey çok güzeldi. İki günü birlikte geçirdik. Sabah bana kahvaltı hazırlıyor, ilgileniyordu ancak bir şey vardı bir boşluk. Bunu benim için söylemek çok zor ama o gün onunla birlikte oldum. Hayatımda ilk kez birine bu kadar güvenmiş ve ilk kez birlikte olmuştum. Benim için özeldi. Fakat onun orada benimle paylaştığı tek şey seksti sanki. Hiç durmadan da bunu yapabilirmiş gibiydi.Yanında değilken o kadar sahiplenir görünen biriyken yanındayken ağzından sevgi, aşka dair bir hiç şey duymadım. Kendimi eşya gibi hissetmiştim o anda aslında. Beni kullanmıştı... Bunu anladığımda çok geçti artık. 

İki günün sonunda ben dönmüştüm evime başta yine yazıyor ama aramıyordu artık. Ben onu arıyor, her aradığımda işim çok yoğun vesaire gibi bahaneler üretiyor, üzerine gelinmesinden hoşlanmadığını dile getiriyordu. Hele o alaycı konuşmaları işimi mesleğimi küçümsemesi var ya.... Ki çok şükür işimi elimden geldiği kadar iyi yapan biriyim. Değer verdiğim şeylerle beni vurmaya başlamıştı. Sanki dünyada en zor iş onunmuş gibi davranıyordu. 

Telefonda bir kez daha beni küçümseyip aşağıladıktan sonra kendimi tutamayıp böyle devam edemeyeceğimi söyledim bir daha arayıp sormayacağımı dile getirip telefonu kapattım. Sesi hiç gelmedi susuyordu. Ertesi gün hiç bir şey olmamış gibi bana resim atmıştı. Sorduğum zaman yanlışlıkla attığını söylemişti. Ama kendini hatırlatıp benimle oynamaktı amacı. Amacına da ulaşıyordu dayanamayıp, yazıyordum ona. 

Bir gün bir kız arkadaşım bana sen farkında değilsin ama çok değiştin kendine saygını yitiriyorsun, bunun farkında değilsin dediğinde saatlerce ağlamıştım. O beni istediğinde bırakıyor, istediğinde geri geliyordu. Ben acılar içinde kıvranıyordum. Belki, bunu yazarak anlatmak kolay değil ama bu kişilerle ilişkisi olanlar ne dediğimi çok iyi anlıyorlar. Sonrasında mesajlar atıyordum ona resmen yalvarıyor gibiydim o kadar çok seviyordum onu... O da bazen okuyup cevap vermez, canı isterse de öyle bir cevap veriyordu ki acım iyice artıyordu. 

Bir gün netten araştırma yaptığım zaman onun narsist olduğunu öğrendim. Kitaplar alıp okudum. Aslında olmayan birini sevdiğimi ve bu adamın ruhen, psikolojik olarak hasta olduğunu anladım. Onun için hiç bir şey yapamayacağımı anladığım zaman bıraktım. Onu sosyal medyadan, telefondan vs her yerden engelleyerek kurtuldum çünkü her seferinde kapılardan sadece bir tanesi açık kaldığı zaman geri geldi.. Her seferinde daha da canımı yakarak gitti. 

Bizi bizden başka kimse anlayamaz. Ondan ayrıldığım zaman asla kimseyi sevemeyeceğimi ve tekrar aşık olamayacağımı düşünüyordum. Çok şükür bu blog ve arkadaşlarım sayesinde kurtuldum. Onların hepsine çok minnettarlık duyacağım beni böyle bir canavardan kurtardıkları için. Artık nefes alıyorum 7 aylık işkencem bitti... Tekrar sevip aşık olacağımı, normal bir ilişki yaşayacağımı biliyorum. 

Siz siz olun böyle insanlara kapılarınızı çok sıkı kapatın. Bizler izin vermez isek kimse bizi incitemez. Son olarak onun bana söylediği o korkunç cümleyi şimdi ben kendime söyleyerek çok mutluyum diyorum. Bana ; “Ben senden vazgeçerim de sen benden vazgeçemezsin diyordu”. Artık ondan vazgeçebildiğim için çok ama çok mutluyum. 

SONRAKİ HİKAYE

Yorumlar

  1. Geçmiş olsun kardeşim. Ne kadar güçlü bir kadın olduğun belli oluyor. Genelde birçok toplumun yapısı gereği kadınlar ilk birlikte olduğu erkekten çok zor kopuyor. Çünkü o şekilde yetiştiriliyorlar ve yıllarca acı çekiyorlar. Ama sen hızlı bir şekilde kendini toparlamışsın, tebrik ederim. Bundan sonraki hayatında başarılar diliyorum. :)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Popular Posts

Gerçek Hikayeler

Narsist Geri Döner Mi?

Narsistin Beni Sevmesini Nasıl Sağlarım?